محدّث صاحب اجازه به يكديگر اجازهء روايى مىداده‌اند چنان كه مرحوم مجلسى هم از مشايخ روايى سراب تنكابنى و هم از مجازين روايت نامبرده است . مرحوم حاجى نورى در « الفيض القدسى » به اين مطلب اشاره نموده است « 1 » ، و به اين نوع اجازه ، مدبّجه گفته مىشود . 9 - محمد باقر بن حسين نيشابورى « 2 » . 10 - محمد محسن بن حسن گيلانى در سال 1107 « 3 » . 11 - مولى عبد الباقى سبزوارى در جمادى الاول 1106 « 4 » . همچنين بسيارى از معاصرين اسنادشان به ملا محمّد سراب منتهى مىگردد مانند سيّد حسين بن امير ابو القاسم موسوى خوانسارى ( جدّ صاحب روضات ) كه وى از

--> ( 1 ) . بحار الأنوار 105 / 96 ، پيشينهء تاريخى فرهنگى لاهيجان : 676 . ( 2 ) . طبقات اعلام الشيعة قرن 12 / 276 . ( 3 ) . در فهرست كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران 8 / 599 ش 1991 اصل اجازه به خط سراب تنكابنى آمده است . ( 4 ) . فهرست نسخه‌هاى خطى كتابخانهء آية اللّه نجفى مرعشى 19 / 276 ش 7474 ، و در آن اجازه چنين آمده است : « بسم اللّه الرحمن الرحيم قد سمع المولى الفاضل الكامل الدين الصالح مولى عبد الباقى السبزوارى مدّ اللّه تعالى ايّام فضله هذا الكتاب منّى سماع تدبّر و اتقان و تفتيش و ايقان فى مجالس آخرها اوائل شهر جمادى الأولى من السنة السادسة و المائة بعد الألف من هجرة خير البريّة على هاجرها الف الف السلام و التحيّة . و قد أجزت له ايده اللّه أن يروى عنّى هذا الكتاب و غيره من كتب الاخبار خصوصا الكتب الاربعة التى عليها المدار فى هذه الاعصار بطرقى العديدة الى مصنفيها طاب ثراهم و منهم إلى الأئمّة الراشدين و رسول رب العالمين صلوات اللّه و سلامه عليهم أجمعين . و التمس منه - زيد فضله - أن لا ينسانى فى مظان إجابة الدعوات فى ايام حياتى و بعد الوفاة . و كتب هذه الأحرف العبد الذليل المفتقر إلى رحمة ربّه الغنى محمّد بن عبد الفتاح التنكابنى حامدا مصلّيا غفر اللّه ذنوبهما و ستر عيوبهما » .